Ωδή προς Βαρουφάκη!..

Ωδή προς Βαρουφάκη!..

Ωδή προς Βαρουφάκη!..

Μου λέει τώρα μια φωνή, πως θα χαρώ και πάλι,
ότι θ΄ αλλάξει η ζωή, θα ξεχαστεί η ζάλη…
Γλυκά ακούγεται στ΄ αυτιά, η σκέψη ομορφαίνει,
να ζήσω θέλω όπως παλιά… Μα κάτι δεν μου βγαίνει…
 
Δεν μου αρέσει να χρωστώ, ούτε να μου χρωστάνε
και να μην πράττω «εν βρασμώ», για χρέη όταν μιλάνε…
Ενα μονάχα επιθυμώ: Να γίνω Βαρουφάκης.
Στις τράπεζες όσα χρωστώ, να τ΄ αρνηθώ πολλάκις.
 
Κι όταν μου στέλνουνε γραφές και θέλουν να ξοφλήσω,
να καθιστώ ευθύς σαφές, πως θα τους …απελπήσω!
Στα πρότυπα του υπουργού, να κινηθώ ευθέως,
να μην ισχύει στο εξής, του καθενός το χρέος.
 
Θα αισθανθώ υπέροχα. Θα τονωθώ λιγάκι
και θα υμνώ αγέρωχα, τον κάθε Βαρουφάκη.
 
Γιατί αν έρθουν μιαν αυγή, μαζί με τον κλητήρα,
για να μου πάρουν το «τσαρδί» και μείνω δίχως μοίρα,
θα έρθω σε απόγνωση, θα χάσω κάθε σκέψη.
Και δεν υπάρχει πρόγνωση, ο νους όταν σαλέψει.
 
Να ξέρει πλέον του λοιπού, ο υπουργός ο νέος,
τις έγνοιες του απλού λαού, και να αρθεί στο χρέος.
Το «κούρεμα» δεν μου αρκεί, ούτε οι αποσβέσεις,
αν παραμείνει συνταγή, για νέες κατασχέσεις.
 
Να νιώσω πάλι χαρωπά, να πάρω μια ανάσα,
να μην ζητάω δανεικά. Να ξαναβγώ  στην πιάτσα.
Με το κεφάλι μου ψηλά, να περπατώ και πάλι,
σαν να μη βρέθηκα ποτέ, μέσ΄ στην ανεμοζάλη.
 
Γιατί, ποιος φταίει που χρωστώ, και για το μαύρο χάλι,
όταν μου πήραν τα ευρώ, μεσ΄ απ΄ το προσκεφάλι;
Με άφησαν χωρίς δουλειά, ενώ χρωστούσα τόσα,
και δεν σκεφτήκανε οι λωλοί, την κάθε συνιστώσα.
 
Ακου «μινίστρο» μου λοιπόν και βάλτο στο μυαλό σου,
μην με αφήσεις μοναχόν. Στο λέω για καλό σου.
Είμαι ο κάθε ανώνυμος, τη μοίρα του που κλαίει.
θαμώνας πλέον μόνιμος, σε μια φωτιά που καίει.
 
Κάνε λοιπόν τα δέοντα, ν΄ αλλάξει η ζωή μας,
ν΄ απαλειφθούν τα ζέοντα και θα ΄χεις την ευχή μας.
(Χρήστος Αρβανίτης)

Related posts