22 Οκτωβρίου 2017

Ο Θεός να βάλει το χέρι του…

Ο Θεός να βάλει το χέρι του…

Κάποιοι χορεύουν ακόμη στον Τιτανικό

 

Επίκαιρο άρθρο του ΧΡΗΣΤΟΥ ΑΡΒΑΝΙΤΗ

Η τραγική πραγματικότητα, απλώνει διαρκώς τα πλοκάμια της. Λιγοστεύει όλο και περισσότερο τη ανάσα που απόμεινε στον δύσμοιρο Ελληνικό λαό.

ΑΝΑΛΓΗΤΗ η Ευρώπη, απαράδεκτη, ακλόνητη στις θέσεις της, αρκείται σε μια επίδειξη δύναμης, αν και γνωρίζει ότι ο Ελληνικός Λαός βρίσκεται σε απόγνωση. Θα μπορούσε να δώσει μια αχτίδα φωτός. Μια παράταση λίγων εβδομάδων. Αλλά αρκείται σε μια άκαμπτη και σκληρή πρακτική μακριά από κάθε έννοια αλληλεγγύης.
Προφανώς, αυτή, δεν είναι η Ευρώπη των λαών. Είναι η Ευρώπη των συμφερόντων…

ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ουσιαστικά η Ελληνική Κυβέρνηση, με παιδαριώδεις χειρισμούς και με την τακτική του εκβιασμού, πίστεψε ότι θα προκαλούσε τεράστιο δίλλημα στους δανειστές, ρίχνοντας στο τραπέζι των εντυπώσεων το τελευταίο της χαρτί: ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ.

Τώρα πια, με ολοφάνερα τα σημάδια πανικού, μεταθέτει τις ευθύνες της στον Λαό, τον οποίο άφησε απροστάτευτο…

ΕΜΦΥΛΙΟΠΟΛΕΜΙΚΟ κλίμα θυμίζουν οι συζητήσεις μεταξύ αντιφρονούντων. Διαπληκτισμοί… Εξυβρίσεις… Ακραίες καταστάσεις. Δεκάδες «παλικαράδες» εισβάλλουν με το έτσι θέλω σε συνεδριάσεις διοικήσεων θεσμοθετημένων φορέων και αξιώνουν τη μη λήψη αποφάσεων αν αυτές είναι αντίθετες με τα «πιστεύω» τους…

ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΙΣ διάλογοι με φράσεις πεζοδρομίου, μεταξύ «φίλων» (υποτίθεται) στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (κυρίως στο facebook)…

ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ της υπόθεσης; Οταν κάποιος τολμά να πει την αλήθεια, κατηγορείται από την αντίπερα όχθη για ΚΙΝΔΥΝΟΛΟΓΙΑ…

 

Κινδυνολογία είναι λοιπόν το γεγονός ότι δεν δόθηκαν ακόμη (άγνωστο πότε και αν θα δοθούν) οι συντάξεις ασφαλισμένων σε διάφορα ταμεία.

Κινδυνολογία είναι το γεγονός ότι οι τράπεζες είναι κλειστές και ουδείς γνωρίζει πότε θα ανοίξουν και με ποιες προϋποθέσεις.

Κινδυνολόγοι είναι όσοι στέκονται (υπομονετικά; δεν νομίζω), στην ουρά των ΑΤΜ για να εισπράξουν ποσά που δεν ξεπερνούν τα 60 ευρώ ημερησίως (μέχρι να σωθούν τα τελευταία αποθέματα).

Κινδυνολογία είναι η γενική διαπίστωση ότι το οικοδόμημα του οικονομικού μας συστήματος χώρας, βρίσκεται στα πρόθυρα ολοκληρωτικής κατάρρευσης…

Κινδυνολογία είναι η ορατή απειλή να υπάρξει «κούρεμα» των καταθέσεων, προκειμένου να πάρει κάποια (πενιχρή) παράταση η λειτουργία του τραπεζικού συστήματος

 

ΑΝΑΜΕΣΑ στη Σκύλα και τη Χάρυβδη, συνθλίβεται σήμερα ο Ελληνικός Λαός, ανεξαρτήτως κομματικής ταυτότητας. Απόγνωση παντού. Αυτοσχεδιασμοί, αμηχανία και ελλιπέστατη (ή στρεβλή) πληροφόρηση λίγο πριν τη διεξαγωγή του πλέον παράξενου και ανεξήγητου δημοψηφίσματος. Επί της ουσίας, καλείται ο λαός μέσω της συμμετοχής του στο δημοψήφισμα, να «κυβερνήσει» το σκάφος που βυθίζεται, καθώς δεν μπορεί (ή δεν θέλει) να το πράξει ο καπετάνιος…

ΚΑΠΟΙΟΙ ΩΣΤΟΣΟ, εξακολουθούν να χορεύουν στο μεγάλο σαλόνι του Τιτανικού που βυθίζεται, προβάλλοντας το επιχείρημα «Ελα, μωρέ… Και οι προηγούμενοι καλύτεροι ήταν;«. Αλλά η παρελθοντολογία δεν λύνει το πρόβλημα. Δεν δίνει λύσεις. Απλά επιτείνει την σύγχυση. Γιατί, οι προηγούμενοι βρέθηκαν απέναντι στην κρίση του Ελληνικού Λαού και πλήρωσαν για τα λάθη τους (το ΠΑΣΟΚ, σχεδόν διαλύθηκε). Αν αφήσουμε λοιπόν την παρελθοντολογία και προσγειωθούμε στη σημερινή πραγματικότητα, θα πρέπει να ρωτήσουμε τους κυβερνώντες:

— Πού χάθηκαν εκείνες οι παχυλές – και γλυκύτατες στο άκουσμα – διαβεβαιώσεις για διασφαλισμένη αύξηση μισθών και συντάξεων, για ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, με παράλληλη ανώδυνη κατάργηση του μνημονίου; Για απομάκρυνση (και όχι μετονομασία) της Τρόικα;

— Πώς ήταν δυνατόν να μας πάρουν σοβαρά οι Ευρωπαίοι, όταν ο καθ΄ ύλην αρμόδιος υπουργός εμφανιζόταν στα κέντρα αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης μπροστά στους άλλους ομολόγους του με ενδυμασία περιπάτου στην εξοχή; Οταν ο ίδιος το εμφανιζόταν σκληρός, κουνώντας το δάκτυλο, νομίζοντας ότι είχε να κάνει με …κουτόφραγκους;

— Ποιο ήταν τελικά το πλάνο της Κυβέρνησης που θα μας έβγαζε από την κρίση και θα μας έκανε ευτυχέστερους; Και ποιο είναι το πλάνο Β, τώρα που βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού;

Προσωπικά ως αρθρογράφος, δεν διεκδικώ το αλάθητο. Τις απόψεις μου εκφράζω. Θυμάμαι όμως τα σοφά λόγια του μακαριστού Παπακώστα Μπακογιάννη που έλεγε: «Το να ανέβεις ψηλά, μπορεί να είναι δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Καθώς ανεβαίνεις όμως, να αφήνεις σημάδια στο πέρασμά σου για να σε βοηθήσουν στο κατέβασμα. Διαφορετικά μπορεί να τσακιστείς. Γιατί η κατηφόρα είναι πολύ πιο δύσκολη«.

Δεν νομίζω να έχει περιέλθει στην αντίληψη του Αλέξη Τσίπρα αυτή η σοφή διδαχή …  Αν κάνω λάθος, θα το δείξει ο χρόνος.

(Σκίτσο: https://seisaxthia.wordpress.com

Related posts